Evoluerende AI-kunst
Kort gezegd: bezoekers gaven de AI visuele inspiratie met echte objecten. Het systeem interpreteerde de objecten, de sfeer en de compositie, en maakte daarna een nieuw kunstwerk in plaats van simpelweg het camerabeeld te bewerken.
De installatie in actie: een gedeeld, zoombaar prikbord vol gegenereerde werken.
Dit project is gebouwd voor de INNOVATE AI Meetup 2026 – XL Edition, gehouden op 7 april 2026 in Musis Arnhem. De meetup ging over actuele AI-ontwikkelingen en had een mini-AI-expo waar bezoekers zelf met AI-experimenten aan de slag konden.
Mijn installatie was een gezamenlijk canvas van mens en AI. Bezoekers konden objecten voor een camera leggen, maar schreven geen precieze prompts. Het camerabeeld werd input voor analyse: herkenbare objecten, sfeer, compositie, kleur en de algemene vibe.
Die analyse werd inspiratie, geen instructieblad.
Inspiratie in plaats van instructies
Niet dit
“Maak van precies deze foto een schilderij met deze onderwerpen, kleuren en stijl.”
Maar dit
“Hier is een prikkel. Interpreteer die, bepaal wat ertoe doet en maak vanuit die context iets nieuws.”
De AI had veel creatieve vrijheid. Het was niet de bedoeling dat de originele foto behouden, overgetrokken of direct omgezet werd. Twee bezoekers konden vergelijkbare objecten aanleveren en toch totaal verschillende interpretaties terugkrijgen, omdat het systeem de input als creatief vertrekpunt behandelde.
Hoe de installatie werkte
Bezoekers legden fysieke inspiratie voor de webcam neer.
Het opnamescherm stuurde webcambeelden naar de lokale server.
Een keten van webhooks leidde het beeld door de analyse- en generatiestappen.
De AI interpreteerde de context en maakte een nieuw kunstwerk.
De implementatie rond het proces was bewust rechttoe rechtaan: een opname-interface, een Node/Express-server, een n8n-workflow, lokale AI-modellen, ComfyUI voor beeldgeneratie en een groot digitaal prikbord voor de resultaten.
De broncode van de installatie staat op github.com/jurrebuunk/innovate-b302-2026. De belangrijkste implementatie zit in server.js, public/capture.js en public/app.js.
De n8n-workflow koppelde vastleggen, analyse, contextopbouw, generatie en het terugpubliceren naar de muur aan elkaar.
De frontend legde webcambeelden vast op /capture, stuurde ze via een n8n-webhook door, toonde tijdelijk een genereerstatus en plaatste het afgeronde kunstwerk daarna op een versleepbare en zoombare muur. Dankzij live server-sent events verschenen nieuwe werken direct, zonder de pagina te verversen.
Het evoluerende canvas
Mens geeft een visuele prikkel → AI maakt een eigen interpretatie → nieuw werk wordt gedeelde context.
Het bord was niet alleen output. Het werd het zichtbare geheugen van de installatie.
Wat dit meer maakte dan een beeldgenerator, was de geschiedenis. Het was niet de bedoeling dat elke generatie volledig op zichzelf stond. Eerdere werken op het bord konden de context beïnvloeden die aan latere generaties werd meegegeven.
Een close-up van één vastgeprikt werk, met de geschreven inspiratie van de AI naast het gegenereerde beeld.
Daardoor voelde de installatie als een kunstwerk dat langzaam een eigen visuele richting ontwikkelde. Bezoekers beïnvloedden die richting, maar hadden haar niet volledig in de hand.
De tijdlijn als onderdeel van het kunstwerk
Nieuwe objecten en sferen duwen het systeem in nieuwe richtingen.
Het bord bevat genoeg geschiedenis om latere werken verbonden te laten voelen met eerdere.
Met de tijdlijn in de frontend konden mensen door de volgorde bladeren waarin kunstwerken verschenen, zodat de ontwikkeling van de installatie achteraf terug te lezen was.
Een klein terugkerend eigenaardigheidje: als de AI iets niet helemaal herkende, viel hij graag terug op pinguïns. Veertien keer, om precies te zijn.
Waar ik mee experimenteerde
De vraag achter het project was niet zozeer “kan AI plaatjes genereren?”
Het was eerder: wat gebeurt er als je precieze menselijke instructies weghaalt en een AI genoeg context geeft om zelf creatieve beslissingen te nemen?
De meeste generatieve AI-systemen zijn ontworpen rond gerichte menselijke controle: prompts, stijlen, onderwerpen, camerahoeken, kleuren en compositie. Dit project ging bewust de andere kant op. De mens leverde de prikkel. De AI besliste hoe die prikkel kunst moest worden.
Omdat eerdere generaties onderdeel van de context konden worden, kon de hele installatie gedurende het evenement geleidelijk veranderen. Daardoor was het een interactief generatieve-kunstexperiment over AI-creativiteit en menselijke invloed, en niet simpelweg een AI-beeldgenerator.